Siberian husky – początki rasy

Ojczyzną psów rasy Siberian husky jest Czukotka. Już pół miliona lat temu ciepły i bogaty w zwierzynę półwysep przemierzali myśliwi i towarzyszące im psy. Silne, sprężyste, odporne na długie marsze i aktywnie uczestniczące w polowaniach. 3000 lat temu klimat półwyspu zaczął się ochładzać. Rozległe łowiska pokrył śnieg. Czukcze, którzy żyli w głębi lądu, w stałych osadach, musieli pokonywać znaczne odległości w poszukiwaniu zwierzyny. Psów zaczęto używać jako zwierząt pociągowych. Ideałem było zwierzę silne i wytrzymałe ale drobne. Taki pies potrzebował niewiele pokarmu i był w stanie ciągnąć sanie z łowieckimi trofeami. Psie zaprzęgi Czukczów potrafiły przebyć ponad 120 kilometrów w 6 godzin wioząc ok. 600 kilogramów ładunku . Psy ciągnące zaprzęgi nie mogły szczekać. Najczęściej wydawały charakterystyczny charkot. Dlatego wszystkie psy pociągowe nazywano „husky”, co w języku tubylców znaczyło „ochrypły”. Dzisiaj nazwa „husky” związana jest nierozerwalnie z psami z Syberii. Historia rasy Siberian Husky, jaką znamy dzisiaj zaczyna się w 1909 r., kiedy to handlarz futer William Goosak wystawił zaprzęg złożony z Syberyjskich Husky w wyścigu „All Alaska Sweepstake” na dystansie 650 km. W porównaniu z dużymi psami pociągowymi z Alaski, wśród których rej wodził słynny Alaskan Malamut, zaprzęg Goosaka złożony z Siberian Husky wyglądał niepozornie wzbudzając rozbawienie i kpiny. Jego husky zyskały wtedy pogardliwy przydomek „syberyjskich szczurów”. Zdumiewając wszystkich, zaprzęg husky przybiegł jako trzeci i od tego symbolicznego momentu rozpoczyna się światowa kariera rasy. W 1910 r., podczas kolejnego wyścigu zaprzęgów na tym samym dystansie John Johnson uzyskał rekordowy czas 74 godzin 14 minut i 39 sekund. Ustanowiony wtedy przez husky rekord pozostał niepobity aż do 1983 r. Rozwojowi rasy pomógł również polarnik Roald Amundsen. Planując wyprawę na Biegun Północny, postanowił powierzyć swój los czterem łapom psów husky. Wybuch I wojny światowej pokrzyżował plany norweskiego badacza, jednak przywiezione dla niego psy zadomowiły się w Kanadzie i Stanach Zjednoczonych. Husky biorące udział w wyścigach zaprzęgów skrzyżowano z miejscowymi psami uzyskując typ uniwersalny, co doprowadziło w 1930 r. do uznania husky przez American Kennel Club. Wraz z rozkwitem hodowli Siberian Husky w Ameryce Północnej zwiększała się ich sława. W latach 60-tych ubiegłego wieku „ochrypłe psy” pojawiły się w Europie, a w 1966 rasa Siberian Husky została uznana przez FCI.