Historia

Wytrwałość, wierność, mądrość

W styczniu 1925 roku miasteczko Nome na Alasce stanęło w obliczu tragedii. Rozszalała się tam epidemia dyfterytu a zapasy szczepionki błyskawicznie się wyczerpały. W odpowiedzi na radiowe apele władz, ze szpitala w Anchorage została wysłana paczka z drogocenną szczepionką. Przesyłka dotarła koleją do Nenana, od potrzebujących ludzi dzieliło ją ponad 1000 kilometrów. Pomiędzy miejscowościami kursowały wtedy regularne psie zaprzęgi pocztowe. Ciągnące je psy husky potrzebowały zwykle około 25 dni na przebycie całej trasy. Tym razem nie było tyle czasu. 27 stycznia 1925 roku, około północy, przy 35 stopniowym mrozie rozpoczął się historyczny wyścig zaprzęgów Siberian Husky i ich musherów (przewodników zaprzęgów) z czasem. Jako pierwszy wyruszył William Shannon, w 12 godzin pokonał odcinek 85 kilometrów i przekazał ładunek w ręce Edgara Kallandsa. Psi zaprzęg Kallandsa pokonał 50 kilometrów lodowej trasy i przekazał paczkę innemu zaprzegowi. Nastepnie 13 -tu kolejnych musherów ze swymi psami wiozło szczepionkę w nieludzkich warunkach przez śnieżne bezdroża Alaski . Na ich spotkanie wyruszył z Leonhard Seppala z dwoma zaprzęgami Siberian Husky. Psy pracowały na zmianę. Kiedy jedne husky ciągnęły sanie, drugie na nich odpoczywały. Seppala przejął pakunek i od razu udał się w powrotną drogę. Po przejechaniu 150 kilometrów przekazał 10-kilogramową paczkę kolejnemu zaprzęgowi, należącemu do Charlesa Olsona. Kiedy Olson dojechał do miejsca kolejnej zmiany nie był w stanie sam przeładować leków. Miał odmrożone dłonie. Sztafeta trwała nadal. W końcu 2 lutego o godzinie 5.30 rano szczepionka dotarła do Nome. Psy husky pokonały 1000 kilometrów w straszliwych warunkach, na lodowych szlakach, wśród burz śnieżnych i trzaskających mrozów, w pięć i pół dnia. Wyczynowi psów i ich przewodników towarzyszyli dzięki stacjom radiowym ludzie na całym świecie. Informacje o heroicznej walce ludzi i psów z czasem i przyrodą podawano na bieżąco. Wyczyn psów husky upamiętnia pomnik z brązu, stojący w nowojorskim Central Parku, na którym wyryto trzy słowa: wytrwałość, wierność, mądrość. Legendarna trasa z Nenana do Nome stała się obecnie najdłuższą trasa sportową nobilitującą psie zaprzęgi i musherów z całego świata.

Siberian husky – początki rasy

Ojczyzną psów rasy Siberian husky jest Czukotka. Już pół miliona lat temu ciepły i bogaty w zwierzynę półwysep przemierzali myśliwi i towarzyszące im psy. Silne, sprężyste, odporne na długie marsze i aktywnie uczestniczące w polowaniach. 3000 lat temu klimat półwyspu zaczął się ochładzać. Rozległe łowiska pokrył śnieg. Czukcze, którzy żyli w głębi lądu, w stałych osadach, musieli pokonywać znaczne odległości w poszukiwaniu zwierzyny. Psów zaczęto używać jako zwierząt pociągowych. Ideałem było zwierzę silne i wytrzymałe ale drobne. Taki pies potrzebował niewiele pokarmu i był w stanie ciągnąć sanie z łowieckimi trofeami. Psie zaprzęgi Czukczów potrafiły przebyć ponad 120 kilometrów w 6 godzin wioząc ok. 600 kilogramów ładunku . Psy ciągnące zaprzęgi nie mogły szczekać. Najczęściej wydawały charakterystyczny charkot. Dlatego wszystkie psy pociągowe nazywano „husky”, co w języku tubylców znaczyło „ochrypły”. Dzisiaj nazwa „husky” związana jest nierozerwalnie z psami z Syberii. Historia rasy Siberian Husky, jaką znamy dzisiaj zaczyna się w 1909 r., kiedy to handlarz futer William Goosak wystawił zaprzęg złożony z Syberyjskich Husky w wyścigu „All Alaska Sweepstake” na dystansie 650 km. W porównaniu z dużymi psami pociągowymi z Alaski, wśród których rej wodził słynny Alaskan Malamut, zaprzęg Goosaka złożony z Siberian Husky wyglądał niepozornie wzbudzając rozbawienie i kpiny. Jego husky zyskały wtedy pogardliwy przydomek „syberyjskich szczurów”. Zdumiewając wszystkich, zaprzęg husky przybiegł jako trzeci i od tego symbolicznego momentu rozpoczyna się światowa kariera rasy. W 1910 r., podczas kolejnego wyścigu zaprzęgów na tym samym dystansie John Johnson uzyskał rekordowy czas 74 godzin 14 minut i 39 sekund. Ustanowiony wtedy przez husky rekord pozostał niepobity aż do 1983 r. Rozwojowi rasy pomógł również polarnik Roald Amundsen. Planując wyprawę na Biegun Północny, postanowił powierzyć swój los czterem łapom psów husky. Wybuch I wojny światowej pokrzyżował plany norweskiego badacza, jednak przywiezione dla niego psy zadomowiły się w Kanadzie i Stanach Zjednoczonych. Husky biorące udział w wyścigach zaprzęgów skrzyżowano z miejscowymi psami uzyskując typ uniwersalny, co doprowadziło w 1930 r. do uznania husky przez American Kennel Club. Wraz z rozkwitem hodowli Siberian Husky w Ameryce Północnej zwiększała się ich sława. W latach 60-tych ubiegłego wieku „ochrypłe psy” pojawiły się w Europie, a w 1966 rasa Siberian Husky została uznana przez FCI.