Monthly Archives: Grudzień 2011

Husky na wystawie

Wystawy psów organizowane pod egidą Związku Kynologicznego w Polsce są dobrą okazją do oceny wartości hodowlanej naszego psa. Uzyskanie odpowiednich ocen daje psom prawne możliwości reprodukcyjne, co jest warunkiem posiadania szczeniąt z rodowodem. Wystawy psów rasowych często nazywane są konkursami psiej piękności. Wielu właścicieli nie lubi wystaw uważając, że nie oddają charakteru zwierzęcia, zaś cała osobowość psa zamknięta zostaje w wystawowej pozie pod grubym kożuchem specjalistycznych psich kosmetyków na sierści. Właścicielom wielu psów rasowych wiele czasu zajmuje przygotowanie pupila do wystawy: kąpanie, czesanie, strzyżenie, trymowanie, lakierowanie itp. zabierają długie dni poprzedzające wystawę. W przypadku wystawiania psów rasy Siberian Husky musimy sobie zdać sprawę, że do wystaw tego psa trzeba przygotowywać całe życie. O ile zabiegi higieniczne nie są specjalnie wysublimowane i nie wymagają większej niż codzienna dbałość, o tyle przygotowanie psychiki husky do wystawy może zabrać dużo czasu. Specyficzne cechy charakteru rasy Siberian Husky powodują, że potencjalnego championa musimy szkolić już od najmłodszego wieku. Zaczynamy od nauki spokojnego stania. Musimy się postarać aby nasz pupil kojarzył te chwile z przyjemną zabawą, za którą zostanie nagrodzony. Następnie przyzwyczajamy pieska do dotykania i przestawiania łapek. W przyszłości pomoże to szybko ustawić psa na ringu. W przypadku rozbieganych i żywiołowych husky najważniejszym elementem jest nauczenie psa skupiania uwagi. Każdy handler ma tu swoje własne ulubione metody pracy. Należy pamiętać, że chwila prezentacji należy do wyjątkowo sprzecznych z naturą i charakterem psów husky. Skupiony pies, o zainteresowanej pokazem mordce i postawionych uszkach, powinien kłusować przy nodze handlera prowadzony na symbolicznej ringówce, zgodnie ze sztuką pies powinien biec około pół metra od nogi przewodnika. Wystawiany pies powinien być wyłączony z tego co dzieje się wokół niego. Zapomnieć o ujadaniu plejady psich gwiazd z przeróżnych ras, o błysku fleszów, o bieganinie i pokrzykiwaniach handlerów wokół okolicznych ringów. Pomimo tego, że wymagania brzmią fantastycznie i wręcz nierealnie, to warto zauważyć, że są psy uwielbiające wystawowe pokazy. Zmieniają się na chwilę występu, godnie prezentują, niczym wyposażenie warsztatów samochodowych, po czym wracają do swojego pełnego tempa życia.

Choroby genetyczne psów husky

Siberian Husky uchodzą za psy raczej zdrowe. Przy czym nacisk należy w tym przypadku położyć na słowo raczej. Niestety zdarza się, że hodowcy zapewniają nabywców, że ta rasa nie niesie ze sobą żadnego ryzyka zdrowotnego. Jeśli spotkamy taką hodowlę, to uciekajmy od niej jak najdalej. Hodowca zamiast zapewnień powinien nam pokazać wyniki prześwietleń rodziców. Choroby genetyczne nie ujawniają się w każdym pokoleniu. Psy, które dopuszcza się do hodowli i rozrodu powinny przechodzić dokładne badania mające sprawdzić czy są wolne od wad genetycznych. Jeśli hodowca przekonuje nas, że psy były przebadane przez okolicznego weterynarza, to albo jest niedouczony albo próbuje nas oszukać. Takich specjalistycznych badań nie da się wykonać w zwykłym gabinecie weterynaryjnym. Najczęstszymi chorobami jakie dotykają Siberian Husky są choroby oczu. Specjaliści szacują, że ponad 10 procent populacji może mieć predyspozycje do: katarakty, jaskry, dystrofii rogówki i postępującego zaniku siatkówki. Poza tym psy tej rasy, tak jak znaczna większość psów ras średnich i dużych, są narażone na dysplazję stawów biodrowych. Schorzenie polega na niewłaściwym rozwoju panewki miednicy, jej wiązadła i kości udowej. Pies dotknięty dysplazją cierpi przez całe życie, nawet jeśli próbuje normalnie egzystować dzięki lekom i naszej pomocy. Innym schorzeniem, do którego psy tej rasy mają pewne predyspozycje genetyczne jest padaczka. Jedynym skutecznym środkiem, który jest w stanie zapobiegać zachorowaniom na choroby genetyczne jest odpowiedzialność hodowcy. Tylko wykluczenie z hodowli i rozrodu osobników mogących przenosić schorzenia genetyczne może oszczędzić zwierzęciu i właścicielowi. niepotrzebnego cierpienia. Tak naprawdę to bardzo wiele w tej sprawie mają do zrobienia przyszli właściciele czworonogów. Tylko uważne sprawdzanie wyników badań oraz przeglądanie rodowodów, gdzie informacja o braku schorzeń powinna być uwzględniona odpowiednim wpisem może wyeliminować lub znacznie ograniczyć występowanie chorób genetycznych u naszych psów.

Sporty dla husky

Jeżeli zdecydowaliśmy się na psa rasy Siberian Husky, to nie mamy wyboru, czy chcemy prowadzić aktywny tryb życia. Jedyne co nam pozostaje , to wybór konkretnego rodzaju aktywności. W przypadku tej szczególnej rasy mamy naprawdę duży wybór. Zacznijmy od zwykłej rekreacji: marsze, biegi, jazda na rowerze. Oczywiście nasz czworonożny przyjaciel będzie nam towarzyszył, ale pamiętajmy, że dla niego to jedynie półśrodek. Nawet najdłuższy spacer nie jest w stanie zastąpić mu biegu w zaprzęgu i prawdziwego wysiłku. Możemy zmodyfikować naszą rekreacyjną aktywność i pokusić się o bikejoring (inaczej velo), czyli jazdę na rowerze ciągniętym przez psi mini zaprzęg. Sport przyjemny, w końcu to husky ciągnie rower. Gdy spadnie śnieg, rower zawsze możemy zamienić na narty. Bardziej wytrawni sportowcy mogą spróbować swoich sił na wyścigach psich zaprzęgów. Dystanse są różne. Męczy się pies i właściciel biegnący obok sanek (pulka) lub sanek na kółkach (rollpulka). Jeśli chcemy uchodzić za prawdziwego maszera, to musimy poznać komendy. Jest ich tylko kilka: gee- w prawo, haw – w lewo, go – naprzód, stop – zatrzymaj się. Jeśli właściciel ma dość wysiłku, to zawsze może zaproponować swojemu husky start w próbach uciągu. Tylko jak później bez obaw wyjść na spacer z pieskiem, który pociągnął ciężar 70 razy większy od niego samego? Na to też jest metoda. Zmiana dyscypliny na zawody psów jucznych. Juki zawieszone po bokach psa mogą zawierać ciężar maksymalnie do jednej trzeciej jego wagi. Dla właściciela to chwila oddechu. Długi spacer, piękna przyroda, świeże powietrze. My spokojnie kontemplujemy widoki, a nasz husky niesie drugie śniadanie. Kiedy skosztujemy tego wszystkiego, czeka nas prawdziwa nagroda. Siberian Husky potrafi docenić nasz wysiłek. Gdy zmęczeni zasiądziemy wreszcie przed telewizorem, wejdzie do pokoju delikatnie i przekrzywi łepek wlepiając w nas skośne, błękitne ślepia. Byliśmy tacy dobrzy dla niego, że w nagrodę może się z nami pobawić. Jak mawia stare porzekadło: „kto raz kupił husky, ten więcej nie popełni tego błędu, albo będzie chciał mieć ich całą gromadkę”.

Modne psy

Psy modne są modne dlatego, że są modne. Programy telewizyjne, strony internetowe, prawdziwe i legendarne teorie dotyczące charakteru bądź usposobienia sprawiają, że niektóre rasy psów są szczególnie modne. Zaczynamy widywać je na wszystkich skwerach, w parkach i na ulicach. Psi świat zaczyna się składać niemal z jednej rasy. Wielu potencjalnych właścicieli na podstawie takich obserwacji decyduje się na wybór konkretnej rasy. Do takich modnych psów należy Siberian Husky. Wokół rasy powstało wiele mitów, które nie do końca były dementowane przez właścicieli hodowli, bowiem zazwyczaj były ważne z marketingowego punktu widzenia. Od dawna wiadomo, że husky są psami towarzyskimi, wesołymi, bardzo kochają dzieci i uwielbiają z nimi baraszkować, są łagodne, nie szczekają i nie gryzą. To wszystko jest prawdą, pod warunkiem, że mamy do czynienia z psem właściwie ułożonym, dobrze zsocjalizowanym, którego właściciele są świadomi jego potrzeb. Nie jest przecież rzadkością widok eleganckiego starszego pana trzymającego oburącz smycz z husky na końcu, chwytającego się nerwowo przystanków, kiosków lub znaków drogowych. Taki właściciel już się przyzwyczaił, że jego husky nie zawsze ma ochotę pójść na spacerze tam gdzie on. Nie przyjmuje też do wiadomości, że dla psów zaprzęgowych pociągnięcie półtorej tony nie stanowi problemu. Gdyby spytać tego właściciela (o ile uda nam się trafić na chwilę, w której akurat zaparł się o śmietnik), kiedy ostatnio jego pupil biegał, kiedy był na łące, kiedy się wyszalał, to wydyszy, że wtedy na pewno by uciekł. Siberian Husky jest samodzielny, lubi swobodę, wolność. Każdy posiadacz tego psa powinien zapewnić mu kilka godzin ruchu i pracy dziennie. Husky od szczeniaka powinien być mądrze i konsekwentnie wychowywany. Ten przepiękny i mądry pies ma niespotykany i trudny charakter. Właściwie powinien być prowadzony wyłącznie przez doświadczonego przewodnika. Zanim zdecydujemy się powiększyć o niego naszą rodzinę, warto zastanowić się, czy lubimy to samo co on. Moda przeminie, a husky nadal będzie miał swoje potrzeby.

Jak znaleźć dobrego hodowcę

W ostatnich latach maleje zaufanie do hodowców psów rasowych i to nie bez racji. W każdej grupie ludzi znajdą się tacy, którzy są gotowi do najgorszych praktyk, aby tylko napełnić swój portfel. Niestety to samo odnosi się również do hodowców psów rasy Siberian Husky. Hodowla szczeniąt nastawiona na ilość i zysk nie daje zwierząt dobrych i właściwie odchowanych. Istnieją też hodowcy nie dążący do zysku lecz tak opętani żądzą sukcesów na wystawach, że wyzbywają się wszelkich skrupułów. W ich hodowli nie liczą się psy, celem są jedynie wystawowe laury. Psy z takich hodowli bywają niezwykle piękne, lecz ze względu na charakter lub stan zdrowia nie nadają się do rozrodu. W przypadku psów husky do sukcesów wystawowych dochodzą jeszcze sukcesy sportowe. Na szczęście ta rasa jest dość zdrowa, a dysfunkcje charakteru zdarzają się rzadko. To nie znaczy, że wybór hodowli, z której weźmiemy nowego czworonożnego członka naszej rodziny jest bez znaczenia. Uznani hodowcy, zrzeszeni w Związku Kynologicznym i Polskim Związku Sportu Psich Zaprzęgów radzą na co warto zwracać uwagę kupując psa syberian husky. Po pierwsze musimy zdecydować dlaczego wybraliśmy akurat tę rasę. Jeżeli szukamy psa, który ma być wyczynowcem, to kierujemy się w stronę linii sportowych. Jeżeli szukamy psa rodzinnego, do kochania i rekreacji to będziemy wybierać w liniach wystawowych i wszechstronnych. Niezależnie od decyzji wybieramy jedynie hodowle zarejestrowane w FCI, czyli Związku Kynologicznym w Polsce. Nasz szczeniak powinien mieć rodowód (lub metrykę). Taki dokument otrzymują wszystkie psy z legalnego miotu. Dzięki dokumentom znamy dokładne pochodzenie naszego małego husky. Znamy jego dziadków, rodziców i dzięki temu wiemy jakie może mieć wady i jakie zalety wynikające z konkretnych linii. Starajmy się wybierać stosunkowo niewielkie, domowe hodowle. W dużych hodowlach kojcowych właściciel nie ma możliwości ani czasu właściwie socjalizować wszystkie szczeniaki. Nie wybierajmy hodowli położonej najbliżej naszego domu. Poszperajmy w Internecie, odwiedźmy internetowe fora, popytajmy znajomych. Odwiedźmy hodowlę, którą nam polecają. Zobaczmy jak wygląda, czy psy i szczeniaczki są czyste i zadbane, jak wyglądają ich relacje z właścicielem. Zawsze podpisujmy umowę kupna sprzedaży psa. Pamiętajmy, że wyboru dokonujemy na wiele lat, a właściwy hodowca może być dla nas przewodnikiem, służyć doświadczeniem i wiedzą.

Święta nieszczęściem dla psów

Mikołajki czy święta Bożego Narodzenia bywają prawdziwym koszmarem dla zwierząt. Lubimy obdarowywać się wzajemnie często przedkładając chwile radości z prezentu nad zdrowy rozsądek. Zdarza się, że ulegamy chwil i … nieszczęście gotowe. Niewątpliwie najgłupszym prezentem są psy. Żywe, rozumne istoty potraktowane jako maskotki. Kupując taki prezent niezbyt często zastanawiamy się nad potrzebami takiego zwierzaka. Jego charakterem, predyspozycjami, potrzebami. Hodowcy psów rasy Siberian Husky często opisują takie sytuacje. Mają niestety wiele do powiedzenia, bo husky jako miłe, towarzyskie, futrzaste pieski stają się ofiarami dobrych cech swojego charakteru. Wiele osób dopiero po fakcie dostrzega swój błąd. Tu zaczyna się nieszczęście psa – zabawki. Husky pokochał już swoje nowe stado, wybrał sobie przewodnika stada, zdążył związać się z dzieckiem i nagle przestaje być potrzebny. Kupujący prezent nie wiedział przecież nic o pierwotnej naturze tej rasy. Słyszał, że Siberian Husky uwielbia dzieci ale nie wiedział, że jest aktywnym psem wymagającym od szczeniaka zainteresowania, wyrozumiałości i konsekwencji. Nabywcy prezentu obiło się o uszy, że husky nie szczeka, ale nie wziął pod uwagę, że ta cecha wcale nie oznacza, ze będzie to dobry psiak do mieszkania w bloku, bo sąsiadom nie będzie przeszkadzał. Działając w taki sposób w krótkim czasie stajemy się posiadaczami niegrzecznego, niszczącego wszystko wokół psiego terrorysty. Salon zdemolowany, wszystko pogryzione, sąsiedzi grożą interwencją w administracji, bo nasz pupilek wyje całymi godzinami. Kupiliśmy dziecku piękną futrzana kuleczkę, a nagle buszuje nam w mieszkaniu nadpobudliwy bandyta. Na internetowych forach miłośników rasy Siberian Husky bądź na stronach hodowli można znaleźć setki rozpaczliwych listów proszących o wyjaśnienie dlaczego akurat tym właścicielom trafiły się takie niesforne okazy. Najgorsze, jest to, że husky opisywane w tragicznych postach są jak najbardziej normalne. Szaleją, bo nie wystarcza im 10 minut spaceru przed pracą i 5 minut przed snem. Niszczą i rozrabiają, bo nie poświęca się im należytej uwagi, nie uczy, nie daje wystarczającej dawki pracy, bez której syberian husky wariuje. Jeżeli nasze dziecko bardzo chce psa, jeżeli naprawdę chcemy komuś zrobić pożyteczny prezent, to podarujmy mu książkę o psich rasach. Zaprośmy do hodowli. Postarajmy się zrozumieć jakim psem jest Siberian Husky i wtedy świadomie podejmijmy decyzję, czy chcemy aby się stał członkiem naszej rodziny. Jeżeli po przeczytaniu powyższych słów nadal mamy wątpliwości, to przejedźmy się do najbliższego schroniska dla zwierząt i zastanówmy się dlaczego jest w nim tak wiele psów husky.

Siberian Husky – wzorzec rasy

Siberian Husky jest psem średniej wielkości, zwinnym i szybkim a zarazem lekkim i eleganckim w ruchu. Charakterystyczna cechą jest gęste owłosienie, stojące uszy i zwarty tułów. Pies ten ma wspaniałe proporcje i niemal doskonały kształt ciała, który odzwierciedla równowagę pomiędzy siłą a wytrwałością. Inną tożsamą cechą husky jest charakterystyczne wycie, psy tej rasy nie szczekają. Samiec osiąga w kłębie wysokość 53-60 cm i waży 20–23 kg. Suczka odpowiednio mierzy 51-56 cm i waży 15,5-23 kg. Długość ciała psa rasy Siberian Husky mierzona od stawu ramiennego do guza kulszowego powinna nieco przewyższać wysokość osobnika w kłębie, waga powinna być proporcjonalna do wysokości. Głowa jest proporcjonalna o przenikliwym, łobuzerskim i przyjacielskim wyrazie. Czaszka powinna być proporcjonalna do tułowia, o zaokrąglonym wierzchu, zwężająca się w stronę oczu. Oczy husky są w kształcie migdała, lekko skośne o kolorze brązowym lub niebieskim przy czym jedno może być niebieskie, a drugie brązowe. Uszy są trójkątne, stojące, o lekko zaokrąglonych czubkach, osadzone wysoko i blisko siebie, dobrze owłosione. Uzębienie o zgryzie nożycowym. Stop dobrze zaznaczony, grzbiet od stopu do czubka nosa powinien być prosty. Kolor nosa może być zmienny w zależności od maści psa: czarny, wątrobiany, cielisty lub z różowymi pręgami. Szyja psa rasy syberian husky powinna być średniej długości, noszona dumnie. Klatka piersiowa głęboka i silna o najniższym punkcie na wysokości łokci. Grzbiet prosty i silny, przebiegający poziomo od łopatki do lekko odpadającego zadu. Owłosiony ogon wyglądający jak lisia kita powinien być noszony nad grzbietem w kształcie sierpa lub opadać w dół. Niedopuszczalne są ogony skręcone w którąś stronę lub zakręcane. Kończyny przednie u osobników tej rasy winny być proste, równoległe. Kości mocne ale nie ciężkie. Stopy owalne, średniej wielkości, zwarte i mocno owłosione między palcami z twardymi, grubymi poduszkami. Kończyny tylne równoległe. Kolana dobrze kątowane. Podczas poruszania psy rasy Siberian Husky charakteryzuje lekkostopość i zwinność. Husky posiadają piękną okrywę średniej długości o maści od czarnej po białą, charakterystyczny dla rasy jest rysunek maski na głowie. Wszelkie znaczące odchylenia od przedstawionego wzorca uznawane są za wadę.

Wytrwałość, wierność, mądrość

W styczniu 1925 roku miasteczko Nome na Alasce stanęło w obliczu tragedii. Rozszalała się tam epidemia dyfterytu a zapasy szczepionki błyskawicznie się wyczerpały. W odpowiedzi na radiowe apele władz, ze szpitala w Anchorage została wysłana paczka z drogocenną szczepionką. Przesyłka dotarła koleją do Nenana, od potrzebujących ludzi dzieliło ją ponad 1000 kilometrów. Pomiędzy miejscowościami kursowały wtedy regularne psie zaprzęgi pocztowe. Ciągnące je psy husky potrzebowały zwykle około 25 dni na przebycie całej trasy. Tym razem nie było tyle czasu. 27 stycznia 1925 roku, około północy, przy 35 stopniowym mrozie rozpoczął się historyczny wyścig zaprzęgów Siberian Husky i ich musherów (przewodników zaprzęgów) z czasem. Jako pierwszy wyruszył William Shannon, w 12 godzin pokonał odcinek 85 kilometrów i przekazał ładunek w ręce Edgara Kallandsa. Psi zaprzęg Kallandsa pokonał 50 kilometrów lodowej trasy i przekazał paczkę innemu zaprzegowi. Nastepnie 13 -tu kolejnych musherów ze swymi psami wiozło szczepionkę w nieludzkich warunkach przez śnieżne bezdroża Alaski . Na ich spotkanie wyruszył z Leonhard Seppala z dwoma zaprzęgami Siberian Husky. Psy pracowały na zmianę. Kiedy jedne husky ciągnęły sanie, drugie na nich odpoczywały. Seppala przejął pakunek i od razu udał się w powrotną drogę. Po przejechaniu 150 kilometrów przekazał 10-kilogramową paczkę kolejnemu zaprzęgowi, należącemu do Charlesa Olsona. Kiedy Olson dojechał do miejsca kolejnej zmiany nie był w stanie sam przeładować leków. Miał odmrożone dłonie. Sztafeta trwała nadal. W końcu 2 lutego o godzinie 5.30 rano szczepionka dotarła do Nome. Psy husky pokonały 1000 kilometrów w straszliwych warunkach, na lodowych szlakach, wśród burz śnieżnych i trzaskających mrozów, w pięć i pół dnia. Wyczynowi psów i ich przewodników towarzyszyli dzięki stacjom radiowym ludzie na całym świecie. Informacje o heroicznej walce ludzi i psów z czasem i przyrodą podawano na bieżąco. Wyczyn psów husky upamiętnia pomnik z brązu, stojący w nowojorskim Central Parku, na którym wyryto trzy słowa: wytrwałość, wierność, mądrość. Legendarna trasa z Nenana do Nome stała się obecnie najdłuższą trasa sportową nobilitującą psie zaprzęgi i musherów z całego świata.

Dla kogo pies rasy Siberian Husky

Siberian Huski jest pełnym temperamentu, silnym psem o łagodnym i przyjacielskim usposobieniu. Psy tej rasy są żywe, pełne energii i zapału do pracy. Ich namiętność do biegania idzie w parze z silnie rozwiniętą pasją łowiecką. Teren swobodnego wybiegu dla huskiego powinien być dobrze ogrodzony. Znudzony pies, któremu nie dostarczymy odpowiedniej dawki pracy i ruchu może wybrać się na wycieczkę. Właściciele psów rasy Siberian Husky muszą pamiętać o pierwotnych instynktach tych zwierząt. Husky często nie są w stanie powstrzymać się od polowania na ptaki lub zabierają metodycznie do przekopywania ogródka, bo husky musi pracować. Wesoły i przyjacielski charakter tych psów powoduje, że często są wykorzystywane w dogoterapii. Dzieci uwielbiają psy husky a husky uwielbiają dzieci. Pomimo tego, nie nadają się do trzymania w domu jedynie w charakterze familijnej maskotki. Siberian Husky jest miły nie tylko dla członków rodziny, ale również dla gości, nie nadaje się więc na stróża obejścia, czy psa obrończego, bo pilnowanie jest obce jego naturze. Tak samo ucieszy się na widok członka rodziny, znajomego czy złodzieja. Pies ten uczy się bardzo szybko lecz nie bywa całkowicie posłuszny. Nie mniej w warunkach domowych zawsze znajdzie sobie przywódcę stada, któremu jest gotów się podporządkować. Siberian Husky jest psem niezwykle samodzielnym, warto aby jego przewodnik charakteryzował się równie mocnym charakterem. To idealny kompan dla aktywnych i lubiących sport właścicieli. Dwugodzinny spacer połączony z aktywnymi zabawami, to codzienna norma dla psa i jego pana. Dla tego czworonożnego pupila nie ma znaczenia czy jeździmy na rowerze, biegamy czy uwielbiamy długie spacery. W takich chwilach będziemy zawsze mogli liczyć na jego towarzystwo. Jeżeli jednak zmogły nas jesienne słoty bądź zniechęciła zimowa zadymka śnieżna i wybraliśmy spokój przed telewizorem, to możemy być pewni, że za chwilę błogostan minie. Nasza kuchnia zacznie przypominać pobojowisko, sąsiad przyjdzie z awanturą, bo nasz pies zapolował na jego kury, bądź stanie się jedna z miliona rzeczy do których są zdolne Siberian Husky kiedy się nudzą.

Siberian husky – początki rasy

Ojczyzną psów rasy Siberian husky jest Czukotka. Już pół miliona lat temu ciepły i bogaty w zwierzynę półwysep przemierzali myśliwi i towarzyszące im psy. Silne, sprężyste, odporne na długie marsze i aktywnie uczestniczące w polowaniach. 3000 lat temu klimat półwyspu zaczął się ochładzać. Rozległe łowiska pokrył śnieg. Czukcze, którzy żyli w głębi lądu, w stałych osadach, musieli pokonywać znaczne odległości w poszukiwaniu zwierzyny. Psów zaczęto używać jako zwierząt pociągowych. Ideałem było zwierzę silne i wytrzymałe ale drobne. Taki pies potrzebował niewiele pokarmu i był w stanie ciągnąć sanie z łowieckimi trofeami. Psie zaprzęgi Czukczów potrafiły przebyć ponad 120 kilometrów w 6 godzin wioząc ok. 600 kilogramów ładunku . Psy ciągnące zaprzęgi nie mogły szczekać. Najczęściej wydawały charakterystyczny charkot. Dlatego wszystkie psy pociągowe nazywano „husky”, co w języku tubylców znaczyło „ochrypły”. Dzisiaj nazwa „husky” związana jest nierozerwalnie z psami z Syberii. Historia rasy Siberian Husky, jaką znamy dzisiaj zaczyna się w 1909 r., kiedy to handlarz futer William Goosak wystawił zaprzęg złożony z Syberyjskich Husky w wyścigu „All Alaska Sweepstake” na dystansie 650 km. W porównaniu z dużymi psami pociągowymi z Alaski, wśród których rej wodził słynny Alaskan Malamut, zaprzęg Goosaka złożony z Siberian Husky wyglądał niepozornie wzbudzając rozbawienie i kpiny. Jego husky zyskały wtedy pogardliwy przydomek „syberyjskich szczurów”. Zdumiewając wszystkich, zaprzęg husky przybiegł jako trzeci i od tego symbolicznego momentu rozpoczyna się światowa kariera rasy. W 1910 r., podczas kolejnego wyścigu zaprzęgów na tym samym dystansie John Johnson uzyskał rekordowy czas 74 godzin 14 minut i 39 sekund. Ustanowiony wtedy przez husky rekord pozostał niepobity aż do 1983 r. Rozwojowi rasy pomógł również polarnik Roald Amundsen. Planując wyprawę na Biegun Północny, postanowił powierzyć swój los czterem łapom psów husky. Wybuch I wojny światowej pokrzyżował plany norweskiego badacza, jednak przywiezione dla niego psy zadomowiły się w Kanadzie i Stanach Zjednoczonych. Husky biorące udział w wyścigach zaprzęgów skrzyżowano z miejscowymi psami uzyskując typ uniwersalny, co doprowadziło w 1930 r. do uznania husky przez American Kennel Club. Wraz z rozkwitem hodowli Siberian Husky w Ameryce Północnej zwiększała się ich sława. W latach 60-tych ubiegłego wieku „ochrypłe psy” pojawiły się w Europie, a w 1966 rasa Siberian Husky została uznana przez FCI.